DDD - SERVICE Damian Jackowski     szkodniki które zwalczamy - pełzajace c.d.

Pluskwa domowa

Pluskwa domowa zwana też pluskwą łóżkową zasłużyła sobie na bardzo złą sławę. Od dawna jest plagą naszych mieszkań i najbardziej dokuczliwym pasożytem człowieka. Pluskwa domowa atakuje nie tylko ludzi, lecz także rożne ssaki, ptaki i nawet gady. Ciało pluskwy domowej jest silnie spłaszczone, jajowato-owalne, nieco zwężające się ku przodowi. Zabarwione jest na kolor czerwonobrązowy. Osobniki dorosłe osiągają długość do 4-5 mm, a szerokość około 3-4 mm. Na głowie znajdują się duże czarne oczy i cienkie czułki składające się z 4 członów, z których ostatni jest wydłużony nitkowato. Aparat gębowy jest typu kłująco-ssącego, dobrze przystosowany do przebijania skóry i pobierania płynnego pokarmu. Pluskwa nie fruwa, za to biega doskonale. Na odnóżach przemieszcza się z jednego mieszkania do drugiego. Biegająca pluskwa słabo trzyma się podłoża i gdy biegnie po suficie, wówczas często z niego spada na podłogę. Samice są większe od samców i bardziej okrągłe. Po zapłodnieniu samica składa wiosną białoperłowe jaja w bezpieczne miejsca (za ramami obrazów i luster, w spojeniach mebli, pod tapetami i boazeriami, w fałdy luster). Jaja są odporne na niskie temperatury i potrafią przeżyć okres 45 dni w temperaturze -6oC. Bardziej wrażliwe są na wysokie temperatury (w temperaturze +45oC giną po kilku minutach). Pluskwy bez pokarmu mogą żyć przez 60 dni. Larwy, które nie znalazły żywiciela, mogą żyć do 150 dni. Rozwój pluskwy trwa w temperaturze pokojowej od 7 do 10 tygodni. Dorosłe osobniki żyją do 2 lat, jeśli co tydzień pobierają pokarm. Pluskwa domowa występuje również w kurnikach i gołębnikach. Atakuje wtedy kury, indyki i gołębie. Pluskwy unikają światła, a za dnia ukrywają się. Na człowieka napadają w nocy, podczas jego snu. Przebijają wtedy skórę w najdelikatniejszych miejscach i pobierają krew z naczyń włosowatych. Krew piją przez 1-15 minut. Ilość pobranej krwi może przewyższać ciężar pasożyta. Moment ukłucia nie jest bolesny, gdyż podczas ssania wpuszczana jest do ranki znieczulająca wydzielina gruczołów ślinowych, która jednocześnie zapobiega krzepnięciu krwi. Po upływie kilku minut (do kilku godzin) występuje uczucie swędzenia i pieczenia, a w miejscach ukłuć pojawiają się białawe pęcherzyki. Rozdrapywanie tych pęcherzyków może być powodem chorób skóry. Obecność pluskw w pomieszczeniu zdradza charakterystyczny, nieprzyjemny zapach. W miejscach przebywania pluskwy pozostawiają kał w postaci brunatnych plamek, które trudno

jest usunąć. Ponadto, pościel może być zakrwawiona. Owady dorosłe, postacie młodociane i wylinki można znaleźć w kryjówkach, zajmowanych w pobliżu miejsc spania człowieka, a więc pod boazerią lub tapetami, za lustrem, za obrazami, w gniazdach elektrycznych, w złączach mebli, w narożnikach szaf, w szparach ścian, w szczelinach łóżek lub tapczanów, itp. W wykryciu pasożyta mogą nam pomóc aerozole z pyretroidem, który należy nanieść w miejsca, w których może pluskwa przebywać za dnia. Insektycyd działając odstraszająco na larwy i dorosłe pluskwy wypędzi je z kryjówki.

 

 

 

 

PCHŁY

Pchły są pasożytami zewnętrznymi (ektopasożytami) ssaków i ptaków. Odżywiają się ich krwią. Opisano dotychczas 2000 gatunków pcheł, z których aż 95% pasożytuje na ssakach, a tylko 5% na ptakach. Niektóre pchły żerują tylko na jednym żywicielu, podczas inne mogą atakować różnorodne zwierzęta, w tym te, które przystosowały się do życia w środowiskach zurbanizowanych. Pchła Echidnophaga gallinacea może posilać się na psach, kotach, królikach i człowieku. Pchła ludzka nie gardzi krwią szczurów, jeleni, lisów i innych zwierząt, a pchła kocia, Ctenocephalides felis, zasiedla psy, skunksy, wiewiórki, no i oczywiście koty. Pchła wróbla, Ceratophyllus gallinae dilatus, związała swoje życie z synantropijnymi ptakami, takimi jak wróble, szpaki, gołębie miejskie. Gdy gniazda są założone w budynkach, pchły przechodzą na ludzi, kąsają i wywołują bolesną wysypkę na skórze.

Zagrożeniem dla zdrowia i dobrego samopoczucia ludzi są pchły pasożytujące na zwierzętach domowych, z których przenoszą się na ludzi. Na zwierzętach domowych, psach i kotach, żerują dwa gatunki pcheł: pchła psia i pchła kocia. Pchła psia zwykle zasiedla zdziczałe psy, lisy i wilki; stosunkowo rzadko jest pasożytem zwierząt domowych. Natomiast pchła kocia nie jest wybrednym pasożytem: atakuje ponad 50 gatunków zwierząt ciepłokrwistych, a wśród nich: domowe koty, psy, bydło, wiewiórki, mysz domową. Tym gatunkiem są zapchlone mieszkania i domy, w których trzymane są albo psy, albo koty.

 

Pchła kocia, Ctenocephalides felis

Jak wszystkie pchły, pchła kocia nie ma skrzydeł. Jest bocznie spłaszczona, drobna, od długości ciała od 1 do 2 mm Na każdym segmencie ciała znajdują się odchylone do tyłu szczecinki, które utrzymują pchłę w sierści ssaka, zapobiegając wypadnięciu jej. Ma aparat gębowy kłująco - ssący, którym przebija skórę ssaka, aby pobrać porcję płynu, która stanowi jedyny jej pokarm. Odnóża są przystosowane do wykonywania dużych skoków. Pchła może skoczyć na wysokość 25 cm. W ciągu życia samica pchły kociej znosi około 150 jaj, a rekordzistki do 432 jaj. Jaja pcheł są błyszcząco białe, owalne, długości około 1 mm Jaja są składane na ciało zwierząt, ale z niego odpadają, gdyż mają gładką powierzchnię. Larwy pcheł mają aparat gębowy typu gryzącego. Po pobraniu pokarmu, który stanowią wysuszone odchody pcheł dorosłych i różne substancje organiczne, larwa linieje w następne stadium. Larwy pcheł są odporne na głód; bez pokarmu mogą przeżyć kilka miesięcy, szczególnie w niskiej temperaturze. Młode pchły wyszukują aktywnie nowego gospodarza. Bez pokarmu mogą żyć tylko 7-10 dni. Czas rozwój całego pokolenia zależy od warunków zewnętrznych i może trwać od 16 dni do nawet 18-20 miesięcy. Stopień zasiedlenia kotów i psów przez pchły zależy od ich stanu zdrowia i wieku. Starsze i chore zwierzęta są opadane przez pasożyty częściej i na nich pchły występują liczniej niż na młodych i zdrowych osobnikach, które mogą się skutecznie przed nimi bronić iskaniem.

 

Pchła ludzka, Pulex irritans

Jest długości 2-4 mm, ciemnobrunatna, często prawie czarna. Jak u innych pcheł, jej ciało jest bocznie spłaszczone, pokryte płytkami, z których wyrastają liczne szczecinki skierowane do tyłu. Preferuje domy wilgotne, z drewnianymi podłogami, o niskiej higienie. Obecność pchły ludzkiej w pomieszczeniach mieszkalnych można stwierdzić na podstawie charakterystycznych, małych plamek odchodów na pościeli. W ciągu życia samice składają do 450 jaj. Z jaj wylęgają się podłużne, robakowate larwy. Rozwój pokolenia latem trwa 4-6 tygodni, a w niskich temperaturach wydłuża się do kilku miesięcy. Oprócz człowieka pchła ludzka atakuje różne świnie, ssaki drapieżne, gryzonie i ptaki domowe. Roznosić wtedy może riketsje duru wysypkowego szczurzego (Rickettsia mooseri), pałeczki dżumy i tularemii. Pchła ludzka oraz inne pchły, chociaż takie małe, mogą być żywicielami pośrednimi tasiemców (Dipylidium caninum, Hymenolepsis nana, H. diminuta). W miejscach ukłuć powstaje na skórze czerwony punkcik. Uczuleniowy odczyn skóry u różnych osób występuje w różnym nasileniu. Dla osób wrażliwych, kontakt z pchłami i ich larwami ma szczególnie silnie alergizujące oddziaływanie. Coraz więcej alergoz obserwuje się u zwierząt domowych. Zwalczanie pcheł nie jest łatwe i zależy od wielu czynników. Przed przystąpieniem do akcji zwalczania pcheł należy określić, jaki gatunek pcheł będzie zwalczany, jakie zwierzęta są zapchlone, w jakich miejscach pchły występują i jaki jest rozmiar infestacji. Najwłaściwszym sposobem walki z pchłami jest niszczenie larw w ich miejscach lęgu z jednoczesnym odpchleniem zwierząt domowych (psa, kota). W tym celu mogą być stosowane insektycydy na zwierzęta oraz ich najbliższe otoczenie, a więc na podłogi, ich pokrycia, a także na posłanie. Silnie zapchlone zwierzę należy wykąpać używając szamponów owadobójczych, po czym założyć obrożę owadobójczą. Zwierzętom lekko zaatakowanym wystarczy tylko założyć obrożę. Po kąpieli można też zastosować na ciało zwierząt karbaminiany lub pyretroidy zgodnie z zaleceniami podanymi w etykiecie preparatu. Weterynarz może zalecić stosowanie preparatu Tiguvon, który po nakropieniu na skórę kota lub psa niszczy pchły i chroni zwierzę przed nimi przez 3-4 tygodnie. Posłanie, podłogę i jej przykrycie (wykładzina, dywan) w pobliżu miejsc wylegiwania się psa lub kota należy opylić np. Owanolem pyl. lub Pudrem Bolfo, albo na te miejsca zastosować preparaty aerozolowe (np. PifPaf Crawling Insect Killer, Keen Insect Killer, Pibutozol), lub opryskać mieszanką preparatu Baygon 20 EC, zawierającego propoksur z grupy kabaminianów jako substancję aktywną. Po kilku godzinach po zabiegu należy posłanie uprać, a podłogę wokół zmyć. Niekiedy należy jednocześnie zastosować insektycydy na miejsca na zewnątrz budynku (pomieszczenia, psiej budy), w którym lęgną i rozwijają się larwy. W piwnicach pchły zwalcza się preparatami do opryskiwania, albo pylistymi. Można też stosować preparaty do aerolozowania. Należy wybrać preparaty niskotoksyczne, np. z grupy pyretroidów. Zabiegi z insektycydami należy powtarzać co pewien czas. Należy pamiętać, że jednocześnie z tymi zabiegami należy przeprowadzić odpchlenie zwierząt domowych przy pomocy odpowiedniego preparatu. Larwy niszczy systematyczne zmywanie i pastowanie podłóg w mieszkaniach, ale odkurzanie dywanów i wykładzin odkurzaczem jest mało skuteczne, choć zmniejsza liczebność jaj i larw pcheł. W celu ochrony przed pchłami można stosować na ciało substancje o działaniu odstraszającym (repelenty): olejek goździkowy, eukaliptusowy, mentol, a odzież można impregnować dietylotoluenoamidem. Pchły są zawsze związane z brudnymi pomieszczeniami. Regularne i dokładne sprzątanie, utrzymywanie nienagannej czystości niszczy ich miejsca lęgu i przyczynia się do ich zwalczania. Należy również pamiętać, że źródłem groźnych pcheł są myszy i szczury. Gryzonie te należy intensywnie zwalczać.

 

Szkodniki magazynowe

Szkodniki występujące w naszych magazynach można podzielić na dwie grupy: szkodniki pierwotne i wtórne. Do szkodników pierwotnych zalicza się rozkruszki, wołki, skośnika zbożowiaczka i strąkowce, które są zdolne do zaatakowania ziarna zbóż i nasion innych roślin. Ich larwy i/lub osobniki dorosłe wgryzają się do nasion i tam przechodzą cały rozwój. Uszkodzone nasiona są następnie zasiedlane przez szkodniki wtórne takie jak trojszyki, spichrzel surynamski, ukrytek mauretański i pustosze. Uszkodzone ziarno jest też chętnie atakowane przez gąsienice mklików i omacnicy spichrzanki.

 

Rozkruszki

Rozkruszki są najczęstszymi i najważniejszymi szkodnikami przechowywanych produktów żywnościowych i pasz w Polsce. Są to małe pajęczaki o gryzących aparatach gębowych. Ciało ich ma około 0,4 mm długości; jest koloru jasnobeżowego, często z odcieniem fiołkowym. Podobnie jak pająki mają 4 pary odnóży. Liczebność ich w żywności i paszach bywa bardzo różna, ale często występują w wielu tysiącach osobników w 1 kg towaru. W magazynach żywnościowych zawsze można znaleźć przynajmniej pojedyncze osobniki, jeśli nie w samym produkcie, to w zmiotkach i w szczelinach ścian i podłóg. W naszych magazynach bardzo pospolity jest rozkruszek mączny (Acarus siro). Samice rozkruszka mącznego składają drobne jaja, które są najpierw przeźroczyste, potem matowe. Zwykle płodność samic rozkruszka mącznego wynosi około 230 jaj. Rozwój form młodocianych rozkruszków może zachodzić w produktach o wilgotności ponad 13,4%. Wilgotność przekraczająca 15% sprzyja masowym pojawieniom się tego roztocza. Samice żyją 4-6 tygodni, samce nieco krócej. W sprzyjających warunkach może w ciągu miesiąca pojawić się od 2 do 3 pokoleń. W ciągu roku w magazynach nie ogrzewanych może rozwinąć się kilkanaście pokoleń tych roztoczy. Jest bardzo wytrzymały na głód i niskie temperatury. W wysokich temperaturach ginie szybko, co raczej jest związane z gwałtownym spadkiem wilgotności produktów, w których przebywa i żeruje. W magazynach ciepłych i ogrzewanych rozwój rozkruszków może odbywać się przez całą zimę. W magazynach zielarskich masowe rozmnażanie się rozkruszka następuje jesienią i trwa aż do stycznia. Rozkruszek mączny żeruje na wszystkich produktach przechowywanych w magazynach, które rozkrusza, stopniowo zamieniając je w pył. W produktach gruboziarnistych żeruje w całej masie pryzmy lub worka, zaś w produktach sypkich tylko w wilgotnej warstwie powierzchniowej.

Płodność, namnażanie się i żerowanie rozkruszków zależą od składu i dostępności pokarmu. W produktach zawierających składniki ziarna i nasion różnych roślin zjadają przede wszystkim zarodek i warstwę aleuronową, natomiast nie pobierają skrobi. Tylko w przypadku pleśnienia, kiedy pod wpływem amylaz następuje rozkład skrobi na cukry proste, wtedy mogą zjadać wszystkie składniki nasion. Żerując i rozmnażając się w żywności roztocze te zanieczyszczają je swoimi wylinkami, trupami i kałem. Wylinki i trupy są sztywne, nie strawne, zbudowane z kutikuli zawierającej duże ilości siarki i około 4% chityny. Wylinki pokryte są sztywnymi szczecinkami, po ich zrzuceniu kurczą się i twardnieją. Kał roztoczy jest w formie granulek lub półpłynnej masy. Zlepia produkty żywnościowe i zabarwia je. Kał jest higroskopijny, więc porażone towary zawilgacają się. W kale rozkruszków są duże ilości guaniny i skleroprotein, związków niestrawnych i nie przyswajalnych przez wyższe organizmy. Na kale roztoczy, jak na pożywce rozwijają się mikroorganizmy. Guanina, która jest głównym i końcowym produktem azotowej przemiany materii, stanowi 85% związków azotowych wydalanych przez rozkruszki. Guanina w wilgotnych produktach pobudza rozwój drobnoustrojów: grzybów i bakterii. Zwierzęta te wydalają także kwas moczowy oraz wydzieliny gruczołów łojowych, które pokrywają cienką warstwą ich ciało. Kał i wydzieliny nadają porażonym produktom specyficzny, nieprzyjemny zapach i smak. Żywność porażona przez rozkruszka mącznego ma charakterystyczny, słodkawy, miodowy zapach, a zaatakowana przez rozkruszka suszowego jest cuchnąca. W porażonych produktach przebiegają intensywne procesy enzymatyczne. Następuje rozpad wielocukrów, wzmożona jest dynamika rozpuszczalnych cukrów redukujących, następuje osłabienie siły amylolitycznej mąki. Tłuszcz zawarty w paszy rozpada się, powstają wolne kwasy tłuszczowe. Porażone pasze mają podwyższoną kwasowość ogólną, tłuszczową, aminokwasową i fosforanową. Produkty żywnościowe i pasze z rozkruszkami mają też obniżoną wartość biologiczną. Zawierają więcej bakterii i pleśni, a więc roztocze te mają również znaczenie w szerzeniu się chorób ludzi i zwierząt. Rozkruszki przenoszą i zjadają grzyby z rodzaju Aspergillus produkujące rakotwórcze aflatoksyny, które gromadzą się w ich ciele. Oprócz saprofitycznych mikroorganizmów udowodniono rozkruszkom przenoszenie takich mikroorganizmów jak Escherichia coli i Salmonella typhimurium. Są też wektorami pasożytów zwierząt. Roztoczek domowy jest gospodarzem pośrednim jednego z gatunków tasiemców. Opisywano wiele przypadków bezkrwawych biegunek, owrzodzeń i zapaleń przewodu pokarmowego u zwierząt karmionych paszami porażonymi przez rozkruszki. Dostając się do dróg oddechowych rozkruszki drażnią mechanicznie ściany oskrzeli i zatykają przewody oddechowe. Wyzwalają w płucach objawy astmatyczne, gdyż są silnym czynnikiem alergennym. Alergeny te są zawarte w ich kale i w ciele. Rozkruszki były znajdywane w narządach wewnętrznych ludzi i zwierząt, w nerkach, w pęcherzu moczowym, w śledzionie i w wątrobie. W związku z tym są podejrzewane, że toksyny znajdujące się w ich kale i wydzielinach gruczołów łojowych powodują choroby nerek, poronienia, wypadanie włosów u mężczyzn i nawet białaczki u dzieci.

SZKODNIKI  PEŁZAJĄCE C.D.

DEZYNFEKCJA

DEZYNSEKCJA

DERATYZACJA

Wszelkie prawa zastrzeżone !!!         Wykonał: Leśny      GG: 6849064       tel.665368830      email:lesny111@op.pl